Jednym z kluczowych założeń projektowych było stworzenie nadbudowy, wynikające z potrzeby uzyskania dodatkowej powierzchni użytkowej, co z kolei wiązało się z wdrożeniem dodatkowych rozwiązań konstrukcyjnych. Zmiana rozkładu obciążeń wymusiła wzmocnienie fundamentów — podjęto decyzję o wykonaniu palowania całego obiektu. Ze względu na nienośne grunty, posadzkę w piwnicy wykonano jako płytę żelbetową zawieszoną na ścianach, co pozwoliło na wykonanie sztywnej posadzki przystosowanej pod duże obciążenia oraz odcięcie się od wód gruntowych poprzez zastosowanie betonów wodoszczelnych.

Drugim etapem realizacji były rozbiórki elementów wtórnych. Prace rozpoczęto od demontażu dachu, a następnie sukcesywnie usuwano wszystkie wtórne przemurowania, nadlewki stropowe oraz dwie klatki schodowe — zarówno ściany, jak i biegi schodów. Jednym z największych wyzwań było zachowanie historycznych słupów żeliwnych — unikalnych elementów konstrukcyjnych, które obecnie można podziwiać na drugim piętrze budynku.

Ze względu na wiek budynku, pierwotne stropy nie były wykonane w jednej płaszczyźnie. Ich nieregularność wymagała uzupełnień — zastosowano pianobeton, materiał lekki, a zarazem stabilny, który umożliwił wyrównanie poziomów bez nadmiernego obciążania konstrukcji.

Wszystkie prace prowadzone były w warunkach otwartego obiektu — bez dachu, który mógłby chronić przestrzeń roboczą przed warunkami atmosferycznymi. Finalnym etapem była budowa nowej kondygnacji — nadbudowy, zatwierdzonej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Nowa część budynku wykończona jest płytami włókno-cementowymi w kolorze dopasowanym do reszty elewacji. Charakterystyczny komin, choć nie pełni już żadnej funkcji użytkowej, objęty został pełną renowacją — jako świadek historii.